خاطراتی از کلاس معرق

سلام امروز جلسه هفتم بود کار جدیدی رو شروع کردم با طرح اسب و بانویی زیبا سوار بر اسب ...

این طرح منو به یاد آمال و آرزوهای دوست داشتنی ام می انداخت هر چند دلم لغزید اما  این نیز بگذرد...

هر آنچه هست نیست.. و هر آنچه میخواهی نشود.. پس بکوش تا آن شوی که باید .

                                    با نام و یاد حضرت عشق

امروز هم منوال هر یکشنبه به کلاس معرق رفتم و اولین تابلوی خودم رو کامل کردم البته در این میان

باید یک کار بسیار دشوار رو هم آغاز کنم و شاید یه مدتی نتونم زیاد بنویسم ..برای ما دعا کنید

سلام

سومین جلسه کلاس رو هم به خوبی سپری کردم ...روی همون تابلوی اول کار کردم یعنی مینی موس.

اما چهارمین جلسه کلاس خیلی مهیج بود ..به خاطر روز پدر یه کار یاعلی رو شروع کردم که واقعا زیبا شد

اگر تونستم حتما براتون عکسشو رو میزارم ....اما کارم ایراد هم داشت که کمی از اون زیبایی اولیه رو گرفت

وقتی کامل شد دورش رو زوار نازک انداختم و فارسی برش هم کردم...آخرش هم یه اسپری براق کننده

زدم که جلوه کار رو بیشتر کرد..

اولین کار آزادم رو هم انجام دادم برای یک خانومی سه تا حرف آ انگلیسی روی چوب راش ساختم و به سلیقه خودم رنگ آمیزی کردم

به امید کارهای زیبا و حرفه ای

به امید روزهای سرشار از عشق الهی

 

معرق چیست؟؟ در دایره‏المعارف هنر (نوشته رویین پاکباز)، در تعریف معرق چنین آمده‏است: معرق (موزائیک Mosaic) طرح پیک نما یا انتزاعی ساخته شده از قطعات سنگ ، شیشه ، سفال ، چوب رنگین بر روی دیوار ، سقف ، زمین و غیره‌است
مُعَرَّق‌کاری یا موزاییک سازی یکی از رشته‌های صنایع دستی است.
معرق سازی در ایران از سده ۶ هجری و دوره سلجوقیان با ساخت کاشی معرق پیشرفت کرد و در سده هشتم کامل‌تر و ظریف‌تر شد. در سده نهم و دهم هجری نیز رشد بسیار زیادی کرد. شهرهای اصلی معرق سازی در این دوره اصفهان ، یزد ، کاشان ، هرات ، سمرقند و آران و بیدگل بودند.
هنر موزاییک از دیرزمان شناخته شده بود و تا به امروز نیز کاربرد دارد. در بین النهرین و مصر باستان نوعی موزائیک در اندازه‌های کوچک و برای مصارف تزئینی و زینتی ساخته می‌شد ولی رومیان آن را چون یک قالب هنری همپایه‏ی دیوارنگاری به کار می‌بردند . صنعت موزاییک سازی توسط هنرمندان صدر مسیحیت ادامه یافت و در اوایل قرون وسطی به خصوص در قلمرو امپراتوران بیزانسی به اوج شکوفایی خود رسید ( مثلاً موزاییک‌های کلیسای سان وتیله در راونا )

معرق‏کاری در ایران
در بعضی از منابع به اشتباه گفته شده‏است که معرق چوب برگرفته از کاشی معرق است و معرق در ایران از هند وارد شده‌است. در حالیکه در سبک هندی چوب زمینه‏ی کار یک تکه‌است و به علاوه جنس چوب از فوفل است ..شیوه‌ای کار در سبک هندی به این شکل است که ابتدا طرح را بر روی چوب پیاده کرد و سپس شکل‏ها را بریده و بعد با تکه‏های مختلف چوب پر می‌کنند.
طبق آخرین کاوش‏هایی که در شهر سوخته واقع در زابل انجام گرفته‌است، شانه‎ای پیدا شده‌است که بر روی آن گلی با تکه‏های چوب کار شده‌است. این شانه متعلق به ۵۰۰۰ سال پیش است. پیدا شدن این شانه دلیلی بر بطلان دو نظریه فوق‏الذکر می‌باشد. علاوه بر این طرح گل روی شانه با طرح گلی که بر روی سفالینه‏ها کشف شده‏است یکی می‏باشد که نشان می‌دهد شانه‏ی یافت شده نمی‏تواند از جایی وارد ایران شده باشد.(بر اساس کاوش‏های استاد مهران امیر اینانلو)
معرق نوین معرق به شکل امروزی یک هنر نوین است که در سال ۱۳۰۹ هجری شمسی اولین کارگاه آن توسط حسین طاهرزاده ایجاد شد که کارگاه منبت بود و توسط احمد امامی و پسرانش خلیل و علی در سال ۱۳۱۰ در رشته معرق و مشبک به کارگاه منبت فوق‏الذکر اضافه شد.از اساتید آن زمان می‌توان به برادران امامی و استاد زابلی اشاره کرد. از استادان معاصر می‏توان به استاد اینانلو اشاره کرد که ابداع کننده سبک تفکیک رنگ می‏باشند. در این سبک تکنیک‌های نقاشی را روی معرق پیاده می‏کنند. تکنیک‏هایی مانند پرسپکتیو- سایه روشن - نور و.. ولی در معرق سنتی به صورت مینیاتور(نقاشی ایرانی) کار می‏شد و بیشتر طرحهای به کار رفته از اثار استاد محمود فرشچیان بود. در معرق سنتی مبحثی به عنوان تفکیک رنگ وجود نداشت و به صورت کلی فرم‏ها یک تکه و با کمک خط اره نشان داده می‏شدند.

 

                             با نام و یاد آنکه در سختیها بیشتر به یادش داریم 

سلام سلامی به گرمای آفتاب سوزان این روزها

مدتی است که میخواهم دستی بر قلم ببرم اما نمیدانم نقطه سر خط کدام است؟؟؟؟؟/

اما میدانم که باید شروع کنم .....

من آمدم................

۲ جلسه به کلاس معرق رفتم ...در اولین جلسه با ابزار و تکنیک گرفتن اره خروسکی  و برشهای

ساده و زیکزاک  و همچنین کمی از چوبها آشنا شدم ..

در جلسه دوم در نهایت ناباوری  شروع به ساخت تابلوی کوچکی شدم که طرح کارتون دارد...

نمیدانم میتوانم یا نه اما تلاشم را میکنم..توکل بر خدا

به امید روزهای شیرین

.زندگي صحنه يکتاي هنرمندي ماست هر کسي نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پيوسته

به جاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد

 

.